Krzysztof Niemiec

Do podatków trafiłem przypadkiem.

Po studiach na Politechnice Krakowskiej, gdzie ukończyłem marketing i zarządzanie, oraz równoległych studiach z finansów i bankowości na Akademii Ekonomicznej szukałem po prostu pracy.

Był 2005 rok. Rynek nie rozpieszczał absolwentów, a moje plany zawodowe miały wtedy mniej wspólnego z powołaniem, a więcej z jednym konkretnym celem: znaleźć stabilne zatrudnienie.

Trafiłem na staż w urzędzie skarbowym w Krakowie.

Miał trwać rok. Po jego zakończeniu pracownicy urzędu postanowili zawalczyć o to, żebym został. Tak rozpoczęła się moja droga w administracji skarbowej.

Początkowo chciałem po prostu mieć etat.

Później chciałem rozumieć coraz więcej.

Najpierw przepisy

Praca w urzędzie uczyła patrzenia na świat przez ustawy, procedury i terminy.

Zdałem egzamin na urzędnika służby cywilnej, należący do egzaminów trudnych i rzadko zdawanych. Następnie rozpocząłem studia podyplomowe z doradztwa podatkowego na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie.

W 2011 roku zdałem egzamin na doradcę podatkowego. Rok później złożyłem ślubowanie.

W tamtym czasie sądziłem, że pozostanę w administracji na wiele lat. Wydawało mi się, że to naturalna droga: kolejne stanowiska, większa odpowiedzialność i coraz lepsza znajomość systemu.

Z czasem zacząłem jednak dostrzegać, że sama znajomość przepisów nie wystarcza, aby właściwie ocenić rzeczywistość.

Jako młody urzędnik patrzyłem na przedsiębiorców przede wszystkim przez pryzmat błędów i niezgodności. Zdarzało mi się zbyt mocno skupiać na szczegółach, jakby prowadzenie firmy polegało głównie na prawidłowym stosowaniu ustaw podatkowych.

Pierwsza rysa na tym obrazie pojawiła się podczas szkolenia dla doradców podatkowych.

Słuchałem pytań zadawanych przez praktyków i początkowo wydawały mi się przesadnie ostrożne. Dopiero później zrozumiałem, że nie chodziło o szukanie sposobów na obejście prawa.

Chodziło o ochronę przedsiębiorcy przed niepewnością, nadmiernym formalizmem i ryzykiem, które często ujawnia się dopiero podczas kontroli.

Po raz pierwszy wyraźnie zobaczyłem, że po drugiej stronie dokumentów nie stoi abstrakcyjny „podatnik”.

Stoi człowiek, firma, pracownicy i decyzje, od których zależy ich bezpieczeństwo.

Potem rzeczywistość

W 2013 roku przeszedłem do spółki doradztwa podatkowego.

Byłem jednym z nielicznych pracowników urzędu, którzy zdecydowali się odejść. Nie kierowała mną wtedy żadna wielka idea. Chciałem się rozwijać i lepiej zarabiać.

Dopiero po zmianie pracy zrozumiałem, jak bardzo zmieni się mój sposób patrzenia na podatki.

Po drugiej stronie biurka zobaczyłem, że życie gospodarcze rzadko przebiega zgodnie z założeniami ustawodawcy.

Faktury nie zawsze przychodzą na czas. Umowy bywają nieprecyzyjne. Jedna wypłata może zostać uznana za rabat, bonus, wynagrodzenie za usługę albo zdarzenie neutralne podatkowo.

Przedsiębiorca nie zajmuje się wyłącznie podatkami.

Musi pilnować płynności, kontrahentów, pracowników, zezwoleń, terminów i dziesiątek innych obowiązków. Klient może nie zapłacić. Pracownik może przekazać informacje konkurencji. Zleceniobiorca może zniszczyć samochód. Urząd może odmówić wydania zezwolenia.

W takim świecie nie wystarczy powiedzieć klientowi, co wynika z jednego przepisu.

Trzeba ustalić fakty, zrozumieć sens zdarzenia, przeanalizować dokumenty i przewidzieć możliwe konsekwencje.

Zrozumiałem wtedy, że przedsiębiorcy nie zawsze chcą płacić jak najmniej.

Często chcą przede wszystkim wiedzieć, ile powinni zapłacić, dlaczego właśnie tyle i czy przyjęte rozwiązanie będzie możliwe do obrony także za kilka lat.

To zmieniło mój sposób pracy.

Przestałem patrzeć wyłącznie na treść przepisu. Zacząłem patrzeć na decyzję, jej skutki oraz ryzyko, które ponosi klient.

Księgowy nie powinien zostawać sam z wątpliwością

Dużą część mojej pracy w kancelarii stanowiła współpraca z księgowymi.

Wtedy zobaczyłem, jak wiele odpowiedzialności spoczywa na osobach prowadzących księgowość.

To księgowy często jako pierwszy zauważa, że dokument nie pasuje do rzeczywistego przebiegu transakcji. Musi dostrzec problem, właściwie go nazwać i zdecydować, czy dotychczasowy sposób rozliczenia nadal jest bezpieczny.

A to wymaga wiedzy, doświadczenia i uważności.

Księgowość można prowadzić automatycznie, przechodząc od dokumentu do dokumentu. Można też prowadzić ją świadomie, rozumiejąc, że każda liczba opisuje konkretne zdarzenie gospodarcze.

Największy sens pojawia się wtedy, gdy księgowy i doradca podatkowy współpracują ze sobą.

Księgowy zna klienta, jego dokumenty i sposób działania. Doradca pomaga uporządkować problem, przeanalizować przepisy, ocenić ryzyko i wybrać rozwiązanie.

Nie konkurują ze sobą.

Uzupełniają się.

Dlatego prowadziłem szkolenia dla księgowych i wspierałem ich w bieżących sprawach podatkowych. Z czasem zrozumiałem, że właśnie taki model współpracy jest najbliższy temu, jak chcę pracować.

Nie chodzi o zastępowanie księgowego.

Chodzi o to, aby nie zostawał sam z problemem, który może mieć poważne konsekwencje dla niego i jego klienta.

Własna droga

Po sześciu latach pracy w spółce doradztwa podatkowego poczułem wypalenie.

Wiedziałem, że potrzebuję zmiany, ale nie wiedziałem jeszcze, jak zacząć samodzielnie.

Później pojawiła się współpraca przy projekcie informacyjnym dla przedsiębiorców. Odpowiadałem za obszar prawa podatkowego, analizowałem zmiany przepisów i tłumaczyłem ich znaczenie dla firm.

Projekt zakończył się po dwóch latach, ale współpraca z kancelarią prawną trwała dalej.

Przez kolejne lata wspierałem jej klientów oraz współpracujące biura rachunkowe. Pomysł stworzenia spółki doradztwa podatkowego wracał wielokrotnie, ale nie przekładał się na konkretne działania.

W sierpniu 2025 roku pojawiła się kolejna propozycja współpracy.

Początkowo wydawała się szansą na zmianę. Im dłużej jednak trwały rozmowy, tym wyraźniej widziałem, że znów miałbym realizować cudzą wizję i odpowiadać za cele, które nie były moje.

To był moment, w którym zrozumiałem, że nie potrzebuję kolejnej struktury nad sobą.

Potrzebuję własnego sposobu pracy.

Tak zaczęła powstawać Taxologia.

Nie jako przypadkowa marka, lecz jako rezultat lat doświadczeń zdobytych po obu stronach systemu: w administracji, spółkach doradztwa podatkowego, kancelariach prawnych oraz we współpracy z przedsiębiorcami i biurami rachunkowymi.

Wiedza ma prowadzić do decyzji

Dziś nie chcę zasypywać klienta przepisami.

Chcę najpierw zrozumieć problem.

Ustalić fakty. Oddzielić to, co istotne, od tego, co jedynie komplikuje obraz. Ocenić możliwe rozwiązania, ich skutki oraz ryzyko.

A następnie jasno powiedzieć, co należy zrobić.

Chcę, aby po rozmowie ze mną klient albo księgowy wiedział, że jego sprawą zajmuje się ktoś, kto zna przepisy, rozumie sposób działania organów i potrafi przełożyć analizę na konkretną decyzję.

Nie każda sprawa podatkowa daje całkowitą pewność.

Można jednak odzyskać kontrolę nad sytuacją.

Można uporządkować fakty, ograniczyć ryzyko i podjąć świadomą decyzję.

Na tym polega moja praca.

Klient nie powinien wychodzić ode mnie z kolejną listą wątpliwości.

Powinien wiedzieć, co zrobić dalej.